zaterdag 15 juni 2019

Mooi weer spelen

Op de status van mijn WhatsApp verschijnt een foto van de eerste tekening van mijn peuterdochter, waar ik heel trots op ben. Ik krijg binnen een paar minuten een paar leuke reacties. Eentje zelfs van een vriendin die met haar man op vakantie is naar een land waar ik ook wel heen zou willen, maar wat totaal geen optie is met kleine kinderen - die vriendin denkt vast dat mijn dochter hier gezellig aan tafel zit te kleuren.

Maar zo ging het niet. En dat deelde ik niet. In werkelijkheid had peuterdochter een behoorlijk intensieve ochtend gehad. Er kwam hier iemand spelen en ze vond het ontzettend moeilijk dat hij met haar speelgoed wilde. Ze bleef voortdurend alert, of hij niet toch iets zou pakken waarvan ze had gezegd dat hij er niet mee mocht. Als het om haar zusje gaat, legt ze het speelgoed dan gewoon op tafel, waar de dreumes nog niet bij kan. Of ze pakt het weer terug. Maar het jongetje dat kwam spelen, is een stukje sterker dus dan geldt haar recht van de sterkste niet meer. Kortom, ik had een leuke ochtend met mijn vriendin, maar de combinatie van haar zoontje en het speelgoed van mijn dochter was nog niet zo'n succes - en dan vond ik nog dat hij het enorm goed oppakte dat hij niet met de mooiste dingen mocht. En voelde ik me daar ook nog best vervelend bij.

Peuterdochter had dus een intensieve ochtend gehad. En was uitgeput. En net aan het begin van deze week zijn we gestopt met het slapen met de speen, dus even op bed gaan liggen wilde ze niet. Aan tafel eten wilde ze niet. Er werd met speelgoed gegooid, tegen mij geduwd, gegild. En toen pakte ze een papier, ging op de grond liggen (terwijl ze prima weet dat ze alleen met haar stiften mag als ze aan tafel zit) en tekende opeens hele leuke poppetjes, terwijl ze nooit eerder tekende. Wij waren het - zij en ik - vertelde ze. 'Allebei met een staartje op het hoofd'.

Een foto van de tekening was snel gemaakt en naar papa verstuurd. En was ook snel als status gedeeld. Wat anderen er precies aan hebben om een tekening van mijn dochter te bekijken? Niets, denk ik. Wat ik er aan heb om zo'n tekening te delen? Ja, ik was trots op haar! En ja, ik registreerde een mooi moment in twee intensieve uren en daar wil ik ook bewust oog voor hebben. Maar vooral: het is veel makkelijker om iets leuks te delen dan op een foto te vangen hoe intens een driftbui kan zijn. En dat zou ik dan niet willen delen, met het oog op haar privacy. Alleen mooi weer spelen dus. Beetje jammer! Liever ben ik een eerlijke moeder, die gewoon vertelt dat het hier soms voor geen meter gaat. Dat ze soms allebei huilen, dat mijn dag totaal mislukt als ik 's ochtends niet als eerste aangekleed ben, dat we klaarstonden om naar de supermarkt te gaan maar een uur later nog niet waren vertrokken door allerlei gedoe (de een wilde niet in de kinderwagen maar met de fiets, de ander met haar eigen loopfiets en dat is geen combinatie, de oudste gillend achterop de fiets tillen met een zwangere buik is ook geen optie enzovoorts), dat ik twee keer per week wil douchen maar daar soms niet aan toe kom, dat ik het gevoel heb door mijn zwangerschap niet goed voor mijn kinderen te kunnen zorgen. En wat deel ik in plaats daarvan? Een mooie tekening. En als ik dat bedenk, baal ik best even van mezelf. En ik denk na: kan ik via social media ook een eerlijker beeld geven? En hoe dan?

woensdag 12 juni 2019

Kinderkleding, hoeveel is handig?

Met twee kleine meisjes gaat er heel wat was doorheen. In de babytijd wordt het snel vies van het spugen, daarna van het kruipen, het knoeien en het buitenspelen. Het is hier meer gewoonte dan uitzondering, om elke dag schone kleren te pakken voor de kinderen.

Aan het begin van elk seizoen (nou ja, meestal ruim voor het begin van het seizoen, want ik vind het een leuk werkje om te doen én vind het fijn om het af te hebben) zorg ik er daarom graag voor dat er voor allebei weer genoeg in de kast hangt in de volgende maat. Daarbij houd ik de volgende aantallen aan, hier voor de zomer, per dochter:

basis: 
- 10 jurkjes met korte mouwen met bijpassende korte legging of setjes rok/shirt/korte legging
- 10 paar sokken
- 3 hemden
- 9 onderbroeken (alleen voor zindelijke peuter)
- 2 shortama's (zomerpyjama's korte mouw/korte broek)
- 2 pyjama's lange mouw/lange broek

voor minder warme dagen: 
- 5 bolero's/dunne vestjes
- 2 witte shirts met lange mouwen om evt onder de zomerjurkjes te dragen
- 1 spijkerbroek
- 2 warme vesten

voor heel warme dagen: 
- 4 shorts/jumpsuits
- 1 luchtig jurkje voor over een zwempak
- 1 UV-pakje om mee te zwemmen (en een wasbare zwemluier voor dreumes)

overig: 
- 1 mooie zomerjas
- 1 extra jas (speeljas/bodywarmer/spijkerjas)
- 1 paar dichte schoenen
- 1 paar sandalen
- 1 paar crocs (nog niet voor dreumes)
- 1 paar regenlaarzen (nog niet voor dreumes)

Met dit aantal heb ik nooit te weinig, want in principe heb ik van de 10 basissets er 7 per week nodig (elke dag 1), en is de kast dan ook nog niet leeg als ik alles tegelijk zou wassen en het dan nog een hele dag zou moeten drogen.
Ik heb ook niet veel te veel, de kast is niet overvol. Een klein nadeel hiervan is wel, dat je ziet dat alles redelijk intensief gebruikt wordt en redelijk vaak wordt gewassen. Aan het eind van het seizoen is alles een stukje minder mooi dan aan het begin van het seizoen. Maar ja, dat hoort erbij! Inmiddels blijkt dat dreumesdochter een ander groeilijntje gaat volgen dan peuterdochter en dat het dus niet meer vanzelfsprekend is dat zij alles kan dragen wat ik nog van haar grote zus bewaard had, dus het is ook niet vreselijk erg dat de kleding van de oudste er na een seizoen dragen, gewoon ook echt gedragen uitziet.

Veel kleding koop ik via marktplaats, en dan natuurlijk alleen zo goed als nieuw, anders heeft het weinig zin ;-) Ik koop dan het liefst een groot pakket met veel jurkjes en leggings tegelijk, zodat ik een goede basis heb zonder steeds opnieuw verzendkosten te moeten betalen.

In zo'n pakket zitten ook altijd wel dingen die mijn smaak niet zijn. Met deze kleertjes, en dingen van mijn dochters die te klein zijn geworden maar geen gaten/vlekken hebben, ga ik dan naar een ruilpunt van Krijg de Kleertjes en daar lever ik ze in. Op ons ruilpunt kun je één op één ruilen (maximaal 25 dingen per keer) en zo kom ik dan weer een stukje verder. Bijna alle pyjama's die we in huis hebben (gehad), komen daar bijvoorbeeld vandaan. Ik kijk er ook graag voor vestjes, shorts en spijkerbroeken. En inmiddels heb ik er al twee keer een tussenjas gevonden (voor de herfst) in precies de maat die peuter nodig had: vorig jaar had ze er een van Krijg de Kleertjes en voor komend najaar ligt er ook alweer een voor haar klaar. Dat zijn echt gouden vondsten, waar ik geweldig blij mee ben!

Ik heb geen budget voor kinderkleding waarvan ik alles wil doen en heb ook nooit bijgehouden hoeveel ik precies heb uitgegeven, maar ik denk dat ik het met 150 euro per dochter per jaar wel red, als ik de schoenen niet meetel. En daarvan gaat dan het grootste deel naar een heel klein gedeelte kledingkast: ik koop namelijk elk seizoen minstens twee setjes kleding voor beide dochters hetzelfde, nieuw. En die twee nieuwe jurkjes per dochter kosten natuurlijk veel meer dan een heel pakket op marktplaats. Het zijn dan ook wel de jurkjes die het vaakst en het liefst gedragen worden en terugkomen op veel foto's, dus ik vind dat het daarom wel het geld waard is. Maar ik moet er niet aan denken om alles nieuw te kopen!

maandag 10 juni 2019

De was

Jaja, de was! Eerder schreef ik dat een van de beste tips die ik kreeg wat het huishouden betreft, ging over het voorbereiden van het avondeten, zo vroeg mogelijk op de dag. Op de gedeelde plaats met deze tip, staat een andere, die mij als moeder van jonge kinderen heel erg helpt: de was verdelen over de week, elke dag één was, bijvoorbeeld zo (maar de volgorde is net zo vaak anders):

Maandag: donkere was
Dinsdag: luierwas
Woensdag: bonte was
Donderdag: luierwas
Vrijdag: witte was
Zaterdag: luierwas

Als ik de was netjes verdeel over heel de week, gebeurt het nooit dat er zo'n stapel ligt, dat ik het niet kan overzien. Ik houd het gewoon bij, elke dag zo'n beetje even veel, en dat werkt voor mij heel goed. Natuurlijk draai ik weleens een extra wasje (sportkleding, schoonmaakdoekjes, wolwas) maar daar zitten dan zo weinig dingen in, dat ik het na het wassen even laat liggen en tegelijkertijd ophang met de volgende 'grote' was. Daardoor voelt het niet als een extra was.

Ik heb een fijne grote wasmachine, waar zo'n was prima in past, ook als ik beddengoed was. De wasmachine staat in de bijkeuken, zo'n beetje naast de achterdeur, dus het is heel makkelijk om de was buiten op te hangen. Dat is toevallig ook wat ik in het huishouden het allerliefst doe: de was buiten in het zonnetje ophangen. Vind ik gewoon een erg leuk werkje, ontspannend zelfs. Bij het afhalen van de was vouw ik alles wat ik wil vouwen, direct op, op de tuintafel die pal naast de waslijn staat. Daar maak ik stapeltjes waarbij ik de was alvast sorteer per kast, zodat het opruimen daarna wat makkelijker gaat. De dingen die ik wil strijken, gaan in een apart krat, want ik strijk meestal alles van de hele week in één keer en haal geen drie keer per week mijn strijkplank tevoorschijn.

Een tijdje terug heb ik een week lang bijgehouden, hoelang ik bezig was met de was. Die week werkte ik op woensdag, en kwam ik hierop uit:
- maandag 47 minuten
- dinsdag 45 minuten
- woensdag 10 minuten
- donderdag 99 minuten
- vrijdag 58 minuten
- zaterdag 35 minuten

In totaal was ik 294 minuten met de was bezig. Bijna vijf uur, verdeeld over zes dagen, is gemiddeld ruim drie kwartier per dag. Ik heb geen droger, dus ik hang alles stuk voor stuk op, inclusief elke sok en elke washand. En dan was ik dus ook de luiers van onze dreumes + de nachtluiers van onze peuter.  - In de luierwas zaten in totaal 84 minuten van de 294. Nog geen anderhalf uur per week, voor de wasmachine aanzetten, de was ophangen, de luiers vouwen, alles op de goede plek leggen. Zelf vind ik dat erg meevallen!
- Met de strijk van die week was ik in totaal 51 minuten bezig, daar zaten vijf overhemden bij.
- De rest van de tijd ging dus op aan was verzamelen, trommels aanzetten, leegmaken, wassen ophangen, afhalen, vouwen en opruimen. Dat opruimen kost ook meer tijd dan ik zou denken: 29 minuten (luierwas opruimen niet meegeteld) en met het opnieuw opmaken van de bedden, waarvan ik het beddengoed gewassen had, was ik 17 minuten bezig. Dat zit dus allemaal in die 294 minuten per week.

vrijdag 7 juni 2019

Makkelijk weekmenu tijdens de zwangerschap (en daarna)

Elke dag komt het terug: eten koken. Van een vriendin kreeg ik de tip om zo vroeg mogelijk op de dag alles voor het avondeten al klaar te zetten, en dat is een van de beste tips rond het huishouden die ik ooit kreeg. Ik probeer deze tip elke dag toe te passen. Aan het eind van de middag zijn de kinderen moe en is mijn energie ook op. Aan het eind van de middag eten willen koken, is dus simpelweg geen optie. Wachten met eten koken tot mijn man om 18 uur uit zijn werk is en het hem laten doen, of zelf gaan koken terwijl hij de kinderen bezig houdt, is ook geen optie, want de kinderen hebben honger en moeten zo snel mogelijk eten en naar bed. Zo vroeg mogelijk op de dag alles voor het avondeten al klaarzetten dus, dat werkt ideaal en geeft steeds een fijn gevoel: dit is alvast klaar, dit komt goed, dit gaat geen stress meer opleveren. 

Ik werk al jaren met een weekmenu en nu ik weer zwanger ben en het allemaal niet vanzelf gaat, heb ik besloten om er min of meer een 'vast' weekmenu van te maken en dan zo makkelijk mogelijk op de dagen dat ik alleen met de kinderen thuis ben. Ik denk dat dit ook in het eerste hectische (half)jaar na de bevalling nog heel goed van pas gaat komen. In ons geval ziet het er nu zo uit: 

Zondag: soep met stokbrood (grote pan soep, meestal afwisselend groentesoep/tomatensoep/goulashsoep, met zelfgebakken stokbrood en iets van kruidenboter, eiersalade oid erbij)
Maandag (overdag alleen met de kinderen): restje soep met stokbrood of eventueel ander restje uit de koelkast en dan de soep invriezen
Dinsdag (overdag alleen met de kinderen): minikrieltjes, vleesvervanger en een 'makkelijke groente' die alleen maar hoeft te koken, zoals broccoli, boontjes of wortel. Boontjes koop ik meestal uit de vriezer, net zo vers en alvast gesneden ;-) 
Woensdag: iets naar keuze wat meer werk/tijd kost, zoals lasagne of een andere soort ovenschotel, of juist aardappels uit de oven met een groente die meer tijd kost, zoals sla. Op woensdag is mijn man thuis. 
Donderdag (overdag alleen met de kinderen): pasta of rijst met saus en voorgesneden groenten
Vrijdag (overdag alleen met de kinderen): friet met een groentepakket uit de diepvries van de Aldi (allerlei soorten groenten door elkaar, erg lekker)
Zaterdag: iets naar keuze wat meer werk/tijd kost, zoals pasta of rijst met saus die wat meer snijwerk vraagt of juist iets als pizza of pannenkoeken die mijn man dan maakt. 

Normaalgesproken vind ik het erg leuk om in de keuken bezig te zijn en iets lekkers klaar te maken. Mijn plan voor 2019 was eigenlijk om elke week een nieuw recept te proberen. Maar toen ik in de tweede week van januari ontdekte dat ik zwanger was, heb ik dat plan snel laten varen. Ergens voelt het als 'falen' om te kiezen voor makkelijke maaltijden. Dan probeer ik mezelf voor te houden, dat 'nee' zeggen tegen het één (meer aandacht besteden aan het eten) betekent dat ik 'ja' kan zeggen tegen iets anders (meer aandacht geven aan de kinderen). En omdat mijn energie beperkt en dus extra kostbaar is, wil ik kiezen voor dat laatste. En dus is het zo goed genoeg. Nee, niet goed genoeg, maar gewoon: goed. 

maandag 3 juni 2019

Nog meer dan honderd dagen

'Je gaat wel bijna bevallen, zeker?' 'Volgende maand ben je hier vast niet meer bij, dan zal je baby er al wel zijn.' 'Hoeveel weken nog? Twee of drie misschien? Huh, serieus, drie maanden? Krijg je dan een tweeling?'

Nee, ik krijg geen tweeling en ik ga ook niet bijna bevallen. Tenminste, dat hoop ik niet. Het zou erg moeilijk zijn, als ons baby'tje al met 27 weken geboren gaat worden. Ik las verschillende ervaringsverhalen van moeders van een te vroeg geboren baby. Als ik die verhalen lees, ben ik dankbaar voor elke dag dat onze baby veilig in mijn buik zit en daar fijn kan groeien. Een heel verschil met in een couveuse in een ziekenhuis, terwijl ik continu heen en weer aan het rijden ben tussen het betreffende ziekenhuis en mijn twee andere kinderen thuis.

Het helpt me, om bewust te bedenken hoe fijn het is, dat deze baby nog niet geboren is op deze termijn. Want ik vind het moeilijk, zo'n zwangerschap. Het is waar: ik word heel snel dik. Er zijn vast veel moeders die inderdaad zo dik zijn als ze hoogzwanger zijn, al die opmerkingen van bekenden en onbekenden komen vast niet uit de lucht vallen. Alweer wekenlang word ik aangesproken over mijn buik. Leuk vind ik dat niet, want ik weet: deze baby verwacht ik pas in september. Waarschijnlijk ga ik net als bij de twee oudsten 'gewoon' pas tussen de 41 en 42 weken zwangerschap bevallen en dat betekent dat ik nu nog meer dan honderd dagen te gaan heb. Al die tijd groeit het kindje verder, groeit mijn buik verder, en zo moet ik nog de hele zomer door. Mijn buik steeds dikker, bewegen steeds moeilijker, positiekleding die niet meer past. Een dreumes die opgetild wil worden of juist direct wegloopt de verkeerde kant op zodra je haar ergens neerzet, een peuter die meer uitdaging nodig heeft dan wekelijks een keer naar de peuterspeelzaal, een keer naar de bieb en een keer naar de markt, en zich thuis verveelt en zich daarnaar gedraagt.

Ik voel me een slechte moeder voor mijn twee oudste kinderen, omdat ik het regelmatig als heel pittig ervaar, om voor hen te zorgen tijdens deze zwangerschap. Fysiek kost het me steeds meer moeite en dat het eind van de zomer nog lang niet in zicht is, maakt ook dat ik me niet heel opgewekt voel. Maar deze gedachte helpt me niet. Wat helpt wel?

- De baby groeit op de beste plek, ik zou er veel minder voor mijn meiden kunnen zijn als de baby nu al geboren zou worden dan wanneer het kindje gewoon verder groeit in mijn buik;
- Ik ben moe en soms zie ik het allemaal niet meer zo zitten, maar ik bén er wel;
- Het gaat eigenlijk maar om vier dagen in de week. In het weekend en op woensdag is mijn man overdag thuis. Vier dagen x vijftien weken is zestig dagen, dat klinkt al een stuk beter dan meer dan honderd;
- Ik kan de meiden nu inderdaad minder bieden dan wanneer ik niet zwanger zou zijn, en dat hoef ik ook niet te ontkennen, maar wat wegen 'zestig saaie dagen met mama' nu op tegen het genieten van het nieuwe broertje of zusje, wat ze hopelijk veel meer dan zestig dagen kunnen doen?

dinsdag 21 mei 2019

Blijde moeder

16 weken, de zwangerschap is nu wel zichtbaar, ook aan mensen aan wie ik het nog niet verteld heb. Een derde op komst!

Een vrouw uit onze kerk spreekt me aan, als ik met de roze duowagen met daarin onze twee lieve meisjes door het dorp loop. Ze feliciteert me: 'Een blijde moeder van kinderen!'

Ik vind het een prachtige opmerking, maar om nu meteen bevestigend te antwoorden? Soms ben ik eerder een vermoeide moeder van kinderen. Een uitgeputte moeder van kinderen. Een afwezige moeder van kinderen. Een gestresste moeder van kinderen. De oudste zal rond de uitgerekende datum 3 jaar en 4 maanden zijn, de jongste nog geen 1,5 jaar. En hoewel het woord 'blij' echt wel in me opkomt bij deze zwangerschap, al is het maar omdat de zwangerschapsmisselijkheid van de vorige twee keer deze keer achterwege bleef, voelt mezelf typeren als 'blijde moeder' met de derde op komst, niet helemaal eerlijk.

Tegelijk zet het me aan het denken. Want ja, ik wil die blijde moeder zijn!

Psalm 113

1 Halleluja! Loof, dienaren van de HEERE, loof de Naam van de HEERE.
2 De Naam van de HEERE zij geloofd, van nu aan tot in eeuwigheid.
3 Vanwaar de zon opkomt tot waar hij ondergaat, zij de Naam van de HEERE geprezen.
4 De HEERE is verheven boven alle heidenvolken, boven de hemel is Zijn heerlijkheid.
5 Wie is als de HEERE, onze God? Die zeer hoog woont,
6 Die zeer laag ziet, in de hemel en op de aarde;
7 Die de geringe opricht uit het stof, de arme verheft uit het vuil,
8 om hem te doen zitten bij edelen, bij de edelen van Zijn volk;
9 Die de onvruchtbare doet wonen in haar gezin: een blijde moeder van kinderen. Halleluja!

Vijftien maanden duurde het voor ik zwanger was van de oudste en hoe langer het duurde, hoe groter de angst om helemaal nooit zwanger te worden. Maar wat werden we rijk gezegend! Twee lieve meisjes en nu een derde zwangerschap.

In deze blog geef ik een inkijkje in mijn leven als moeder van twee, en straks hopelijk drie, kleine kinderen. Een jaar met drie kinderen thuis, hoe ziet dat eruit? Ik wil een blijde moeder zijn, maar ook een eerlijke moeder.

Uiteraard heb ik respect voor de privacy van onze kinderen. Ik schrijf onder pseudoniem, omdat het me niet zo handig lijkt als je hier direct terechtkomt als je onze namen googelt. Ken je ons persoonlijk en herken je ons gezin in de beschrijvingen? Leuk! Reageer je dan ook, zodat ik weet dat je meeleest?